Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ 267η
ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ 2026
Πρός τόν Ἱερό Κλῆρο καί τόν εὐσεβή Λαό
τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
Ἀγαπητοί ἀδελφοί Χριστός Ανέστη, Καλό Πάσχα
Εἶναι οἱ εὐχὲς πού δεσπόζουν ἀπὸ σήμερα στὰ χείλη, φωτίζουν τὰ πρόσωπα καὶ θερμαίνουν τὶς καρδιές τῶν ἀνθρώπων. Συμπυκνώνουν τό μεγαλύτερο γεγονὸς τῆς Ἱστορίας καὶ τὶς συνέπειές του γιὰ τὸν καθένα μας.
Μὲ τὴν Ἄνάστασή Του ὁ Χριστὸς ὄχι μόνο συνέτριψε τὴν πλεκτάνη τῶν σταυρωτῶν Του, ἀνέτρεψε τὴν ὀδύνη καὶ αἰσχύνη τοῦ Σταυροῦ, καὶ τὸν μεταμόρφωσε σὲ πύλη θριάμβου καὶ δόξης, ἀλλά κυρίως ἀνακαίνισε τὰ σύμπαντα καὶ ἔλαβε ἀπό Τὸν Πατέρα «πᾶσα ἔξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπί γῆς».
Ἡ Ἀνάστασή Του ὑπῆρξε μιὰ «διάβαση», ἕνα «Πάσχα» σὲ μιὰ ἄλλη μορφὴ ζωῆς, δυνάμεως, δόξης, πού ἀκτινοβολεῖ στὸ σύμπαν, πού φωτίζει τὰ πάντα μ' ἐλπίδα γι' αὐτὸ πανηγυρικὰ ἡ Ἐκκλησία καί ψάλλει: «πεφώτισται τὰ σύμπαντα τῇ Ἄναστάσει Σου, Χριστέ».
Ἡ εὐχὴ «Καλὸ Πάσχα» δείχνει καὶ γιὰ τὸν καθένα μας μιὰ πορεία ποῦ πρέπει νὰ ἀκολουθήσουμε, γιὰ νὰ νοιώσουμε τὴν εὐλογία τῆς Ἄναστάσεως τοῦ Χριστοῦ στὴν προσωπική μας ζωή. «Πάσχα» σημαίνει «διάβαση», «πέρασμα», «ἔξοδο». Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ἡ λέξη αὐτὴ χρησιμοποιεῖται γιὰ νὰ περιγράψει τὴν ἔξοδο τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀπὸ τὴν δουλεία τῆς Αἰγύπτου πρὸς τὴν ἐλευθερία. Ἂν θέλουμε λοιπὸν νὰ γιορτάσουμε καὶ ἐμεῖς ἀληθινά τὸ Πάσχα, δὲν πρέπει νὰ περιορισθοῦμε στὸ ἐξωτερικό σκηνικὸ τῆς γιορτῆς , τὰ αὐγά, τοὺς χορούς, τὰ φαγοπότια, ἀλλά χρειάζεται νὰ βιώσουμε τὸ βαθύτερο νόημα καὶ μήνυμά του καὶ νὰ ἐπιχειρήσουμε συνειδητὰ μιὰ ἔξοδο ἀπὸ τὸν χῶρο τοῦ φόβου καί τῆς κακίας, στὴν περιοχὴ τῆς ἐλπίδος καί τῆς ἀγάπης.
Ἡ Μεγάλη Ἐβδομάδα μᾶς θύμισε φθόνους, δολοπλοκίες, μηχανορραφίες, ἀσύλληπτες μικρότητες πολλῶν προσώπων, πού κινήθηκαν γύρω ἀπό τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ὅπως τῶν Φαρισαίων, τῶν ἀρχόντων τοῦ κατεστημένου τῆς ἐποχῆς, ἀλλ' ἀκόμη καὶ τῶν μαθητῶν. Φώτισε μ' ἕνα ἰδιάζοντα τρόπο κάτι ποῦ εἶναι τόσο οἰκεῖο στὴν προσωπική μας ζωή, τὸν χῶρο τῶν θλίψεων, τῶν κατατρεγμῶν, τοῦ πόνου, τῆς ἀδικίας, τῶν ἀδιεξόδων.
Αὐτὴ ἡ ἐβδομάδα ὅμως μᾶς ἀποκάλυψε καὶ πάλι κάτι ποῦ συχνὰ λησμονοῦμε. Ὅτι δηλαδὴ ὁ Χριστὸς δὲν ἔχει ὑποσχεθῆ σ’ἐμᾶς μιὰ ζωὴ χωρίς σταυρὸ. Ὑποσχέθηκε μιὰ ζωή, στὴν ὁποία ὁ Σταυρὸς μεταμορφώνεται σὲ Ἀνάσταση.
Κάθε Πάσχα εἶναι μιὰ ἔντονη κλήση τοῦ Θεοῦ γιὰ ΕΞΟΔΟ, ἀπό τὴν ἀτμόσφαιρα τοῦ φόβου καὶ τῆς ἀποκαρδιώσεως, στὴν περιοχὴ τῆς ἐλπίδος, ἀπό τὸν χῶρο τῆς συμβατικότητος καὶ τῆς ὑποκρισίας, στὴν περιοχὴ τῆς ἀλήθειας, ἀπὸ τὴν ἀπομόνωση τοῦ ἀτομισμοῦ μας, στὴν ἐνεργό ἀγάπη, τὴν ἐν Χριστῷ κοινωνία, ἀπὸ τὴν σκιὰ τοῦ ποικιλόμορφου θανάτου, στὸν χῶρο τῆς ἀναστημένης ζωῆς.
Πρόκειται γιὰ μιὰ «διάβαση» ἀπὸ αὐτὸ ποῦ εἴμαστε σ' αὐτὸ πού ὁ Ἄναστὰς Κύριος θέλει νὰ γίνουμε: "Ἄνθρωποι μὲ πασχαλινὸ ἦθος, «κοινωνοὶ τῆς θείας φύσεώς Του».
Χριστός Ανέστη.
Διάπυρος πρός τόν Ἀναστάντα Κύριον εὐχέτης
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
Ο ΞΑΝΘΗΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΘΕΩΡΙΟΥ
ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ
