Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2015

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΞΑΝΘΗΣ
          ΚΑΙ ΠΕΡΙΘΕΩΡΙΟΥ                                         ΞΑΝΘΗ  20-9-2015
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
«ΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΧΕΙΝ»
 Ἐκεῖνο ποὺ κυριολεκτικὰ μαστίζει τὸν ἄνθρωπο, ἰδιαίτερα τῆς ἐποχῆς μας, εἶναι τὸ αἴσθημα τῆς ἀνασφάλειας καὶ ἀβεβαιότητας, τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ συνέπεια τῆς ἁμαρτίας, τῆς προσπάθειας τοῦ ἀνθρώπου νὰ γίνει αὐτὸς ὁ ἴδιος κυρίαρχος τοῦ ἑαυτοῦ του ἐκθρονίζοντας τὸν Θεὸ ἀπὸ τὴ θέση τοῦ δημιουργοῦ καὶ κυρίου του. Ἔτσι ὅμως δημιουργεῖται μέσα στὸν ἄνθρωπο ἕνα τεράστιο καὶ τρομακτικὸ κενό, τὸ ὁποῖο νομίζει ὅτι ἀντιμετωπίζει σωρεύοντας πολλὰ ὑλικὰ ἀγαθά, ὥστε νὰ ἐξασφαλίσει σιγουριὰ μέσα στὸν κόσμο καὶ νὰ ἀποφεύγει τὴν ἐνοχλητικὴ σκέψη τοῦ θανάτου.
Μὲ ὅλα αὐτὰ δὲν πετυχαίνει ὁ ἄνθρωπος τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ ξεγελάει τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του. Γιατί φτώχεια πνευματική δέν κρύβεται οτε μέ τά πιό φανταχτερά λικά γαθά. παρξη προηγεται ξιολογικά τν διαφόρων ποκτημάτων της. Νά μία πολύ σπουδαία λήθεια πού μς θυμίζει τό σημερινό εαγγελικό νάγνωσμα  διαίτερα μέ τή φράση «Τί ὠφελεῖ τὸν ἄνθρωπο ἐὰν κερδίσει τὸν κόσμο ὅλο, χάσει ὅμως τὴν ψυχή του».
Ἡ «ψυχὴ» δηλώνει, σύμφωνα μὲ τὴν Ἁγία Γραφή, τὴ ζωή, τὸ εἶναι, καὶ ὁ «κόσμος ὅλος» τὸ ἔχειν. Τήν λήθεια ατή το λόγου το Κυρίου τή λησμονε συχνά νθρωπος τς ποχς μας, πού ο τεχνικές δυνατότητες, πιστημονική ξέλιξη καί μεγάλος πλοτος, τουλάχιστο σέ ρισμένες περιοχές το πλανήτη μας, τόν κάνουν νά συγκεντρώνει τήν προσοχή του στήν πόκτηση γαθν, στά βαρύγδουπα λόγια, στίς χηρές καί κούφιες κφράσεις, μέ μία λέξη στό «χειν», πού γίνεται μέ ζημία το «εναι», τς ληθινς πάρξεως.
πίσης, ο πράξεις βίας πού φθονον στήν ποχή μας σέ ντυπωσιακό βαθμό εναι να σημάδι πού δείχνει τι νθρωπος ξέχασε τό πραγματικό εναι καί νδιαφέρεται μόνο νά χει, νά κατέχει σο μπορε περισσότερα πράγματα καί σο γίνεται περισσότερους λλους νθρώπους, γιά νά τούς καταδυναστεύει καί νά τούς φανίζει. σο μως περισσότερο πιθυμε νθρωπος νά χει καί νά κατέχει, τόσο περισσότερο παύει νά εναι ατός πού πρεπε νά εναι, παύει νά εναι πως τό πλασε Θεός· λλοτριώνεται, ποξενώνεται πό τήν ληθινή του φύση, γίνεται λλος νθρωπος, ξένος πρός τήν εκόνα το Θεο.
Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, ποὺ τὴν ὕψωσή του γιόρτασε ἡ Ἐκκλησία μας τὴν ἑβδομάδα ποὺ μᾶς πέρασε, καλεῖ τὸν ἄνθρωπο νὰ αἰσθανθεῖ τὴν φτώχεια του ποὺ δὲν τὴν σκεπάζει τὸ ἐντυπωσιακὸ «ἔχειν» καὶ νὰ αὐτοσυγκεντρωθεῖ τὸ «εἶναι», στὴν ἀληθινή του ὕπαρξη. Ὁ Χριστὸς ἐπάνω στὸ Σταυρὸ δὲν ἔχει ἀπολύτως τίποτε, εἶναι γυμνός. Ἀκόμη καὶ ὁ ἱματισμός του γίνεται ἀντικείμενο κληρώσεως τῶν ρωμαίων στρατιωτῶν. Καὶ ὅμως τὴ στιγμὴ ἀκριβῶς αὐτὴ ἀποκαλύπτεται τὸ «εἶναι» στὴν πιὸ σημαντική του ἐκδήλωση, στὴν προσφορὰ τῆς θυσίας καὶ τῆς ἀγάπης. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Σταυρὸς εἶναι ἕνα διαρκὲς προσκλητήριο ἀγάπης πρὸς τὸν κάθε ἄνθρωπο.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ