Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2016

ΚΑΤΗΧΗΤΗΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΕΠΙ ΤΗ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

ριθμ. Πρωτ. 284 
ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΗΡΙΟΣ
ΕΠΙ Τ ΕΝΑΡΞΕΙ
ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ
+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕ ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ - ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ,
ΧΑΡΙΣ ΕΙΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,
ΠΑΡ᾿ HΜΩΝ ΔΕ ΕΥΧΗ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ
* * *
δελφο κα τέκνα ν Κυρί προσφιλ κα ελογημένα, 
Δι τς θεοπνεύστου ρήσεως τς λεημοσύνης το Κυρίου κα τν κριμάτων ατς, εσάγει κα φέτος πάντας τος ρθοδόξους πιστος ες τ «μυστήριον» τς γίας κα Μεγάλης Τεσσαρκοστς ερς Ψαλμδς ναφωνν: «Ποιν λεημοσύνας Κύριος κα κρμα πσι τος δικουμένοις» (Ψαλμ. 102, 6). Διότι Κύριος «μπιπλ ν γαθος τν πιθυμίαν μας κα νακαινίζει ς ετο τν νεότητά μας» (πρβλ. . π. 5). 
ς γνωστόν, δελφο κα τέκνα ν Κυρί, καστος νθρωπος, πλασθες κατ᾿ εκόνα κα καθ᾿ μοίωσιν Θεο, ποτελε ναν Κυρίου. Πολ δ περισσότερον σοι ες Χριστν βαπτίσθημεν κα χρίσθημεν δι το γίου Μύρου κα νεκεντρίσθημεν ες τν καλλιέλαιον τς ρθοδόξου κκλησίας, εμεθα ναο το ν μν οκοντος γίου Πνεύματος, κόμη κα ἐὰν δι ποικίλων μαρτιν, κουσίων κουσίων, πομακρυνώμεθα π το Κυρίου: «ε πιστομεν, κενος πιστς μένει» (Β΄ Τιμ. β΄, 13). 
Δι το ρύπου μως τς μαρτίας κωλύεται Χάρις το γίου Πνεύματος ν νεργ ν μν, φ᾿ κα γία μν ρθόδοξος κκλησία ρισε τν ρχομένην περίοδον τν νηστειν τς γίας κα Μεγάλης Τεσσαρακοστς, να κατ᾿ ατν καθάρωμεν αυτος δι τς μετανοίας κα γενώμεθα ξιοι ν ποδεχθμεν τ ζωοποι Πάθη κα τν κ νεκρν λαμπροφόρον γερσιν το Κυρίου μν ησο Χριστο. «Δερο τλαινα ψυχ, σν τ σαρκ σου τ πντων Κτστ, ξομολογο∙ κα πσχου λοιπν, τς πρν λογας, κα προσγαγε Θε, ν μετανοίᾳ δκρυα», καλε πάντας τος πιστος ποιητς το Μεγάλου Κανόνος γιος νδρέας Κρήτης (τροπάριον α΄δς). 
κκλησία, μεριμνσα δι τν σωτηρίαν κα πνευματικν τελείωσίν μας, νοίγει ες πάντα τ μέλη ατς τν παρόντα καιρν τς μετανοίας, προτρέπουσα συγχρόνως ατ ν πολεμήσουν τν φιλόϋλον κα φιλοκτήμονα βίον,  ποος ς «βαρς κλοιός» κρατε τν ψυχν χοϊκν κα συρομένην π γς, μ δυναμένην ν νοίξ τς πτέρυγας ατς πρς τν ορανν κα τν βασιλείαν το Θεο. 
Τοιουτοτρόπως, δι τς μετανοίας κα τν καθαρτικν δακρύων, νδυόμεθα κα πάλιν τ πρωτόκτιστον κάλλος κα τν θεοΰφαντον στολήν, τν ποίαν πωλέσαμεν μετ τν πτσιν, περιβληθέντες «τν στολισμν τς ασχνης, καθπερ φλλα συκς». 
ποτελε, ταυτοχρόνως, νηστεία κα ποχ π βρωμάτων κα π «διαλογισμν ματαίων κα νθυμήσεων πονηρν» φετηρίαν δι τν ρθήν, μεμετρημένην κα σώφρονα διαχείρισιν τν λικν γαθν, μ προοπτικν τν κοινν φέλειαν, οτως στε ν κμηδενίζωνται α ρνητικα κα δι τ κοινωνικν κα φυσικν περιβάλλον πιπτώσεις κ τς λόγου χρήσεώς των κα ν παραμέν μόνον «νηστεία τς λεημοσύνης», ποία ν μ «γίνηται κρμα πσι τος δικουμένοις», λλ λεος κα χάρις κα νακούφισις ες ατος κα δι τν πορείαν μας πρς τό «καθ᾿ μοίωσιν Θεο» (Μέγας Βασίλειος). 
Τοιουτοτρόπως, δι τς γκρατος χρήσεως, γιάζεται κα λη κα ζω μας, καθότι φθαρτ λη ποτελε οχ τν ατοσκοπόν, λλ τ μέσον το γιασμο. Συνεπς, κα δι τος χοντας κα κατέχοντας πλουσίους τς εαγγελικς περικοπς, νηστεία πρέπει ν ποτελ φορμν γκρατείας, μ τελικν σκοπόν «περισσεύειν ατος ν τ λπίδι ν δυνάμει Πνεύματος γίου», κατ τν ρσιν το μεγαλορρήμονος ποστόλου τν θνν Παύλου (πρβλ. Ρωμ. ιε΄, 13) κα ποβλέπειν κα ες τος σημερινος πτωχούς «Λαζάρους» τς νθρωπότητος κα τς προσφυγις.
Πέραν μως τούτων, δν πρέπει ν λησμονται, δελφο κα τέκνα, τ ληθς πνεμα τς νηστείας κα τς γκρατείας, τ ποον καθιστ ταύτας εαρέστους τ Κυρί, καθς διδάσκει δελφόθεος πόστολος άκωβος, λέγων: «θρησκεία καθαρ κα μίαντος παρ τ Θε κα πατρ ατη στίν, πισκέπτεσθαι ρφανος κα χήρας ν τ θλίψει ατν, σπιλον αυτν τηρεν π το κόσμου» (ακ. α΄, 27). Διότι δν θ πιτύχωμεν τν χάριν, τν ποίαν φθόνως παρέχει νηστεία κα γκράτεια, πλς κα μόνον δι τς σιτίας κα τς ποχς π τν λικν τροφν: «Ε ες κρίσεις κα μάχας νηστεύετε κα τύπτετε πυγμας ταπεινόν, νατί μοι νηστεύετε;», ναρωτται Προφήτης σαΐας (58, 4). «Ο ταύτην τν νηστείαν ξελεξάμην [...], λλ [...] διάθρυπτε πεινντι τν ρτον σου κα πτωχος στέγους εσαγε ες τν οκόν σου· ἐὰν δς γυμνόν, περίβαλε...», λέγει κα παραγγέλλει Κύριός μας δι τς φωνς το Προφήτου Ατο (σ. 58, 5-7). 
διαιτέρως σήμερον οκονομικ κρίσις, προσφυγι κα α ποικιλότροποι δυσχέρειαι, α ποαι παγκοσμίως μφανίζονται, μάλιστα δ ες ρισμένους λαος κα χώρας, παρέχουν ες μς τος ρθοδόξους τν δυνατότητα ν καλλιεργήσωμεν τ γνήσιον τοτο πνεμα τς νηστείας, συνδυάζοντες τν ποχν τν βρωμάτων μ ργα φιλανθρωπίας κα λληλεγγύης πρς τος χοντας μεσον νάγκην δελφούς μας, τος πάσχοντας, τος νδεες κα πένητας, τος στέγους κα πρόσφυγας, τος μ χοντας «πο τν κεφαλν κλίν» (Ματθ. η΄, 20), ατος τούς ποίους α σκληραί περιστάσεις το πολέμου κα τν πειρασμν κα τν θλίψεων ναγκάζουν ν γκαταλείπουν τς πατρογονικς στίας των κα ν ταξιδεύουν ν μέσ πολλν κινδύνων κα θλίψεων κα κόπων. 
ταν νηστεία μας συνοδεύηται π τοιαύτην αξησιν τς φιλανθρωπίας κα γάπης μας πρς τν λάχιστον δελφν το Κυρίου, νεξαρτήτως φυλς, θρησκείας, γλώσσης κα καταγωγς, τότε ατη θ ναβαίν π᾿ εθείας ες τν θρόνον το Θεο ς θυμίαμα εοσμον κα γγελοι θ συμπαρίστανται ες μς νηστεύοντας, πως διηκόνουν τν Κύριον ες τν ρημον. 
π καρδίας εχόμεθα δελφικς κα πατρικς ες παντας τ ρχόμενον στάδιον τν γίων Νηστειν ν εναι καρποφόρον κα γιαστικόν, πλρες χάριτος κα γιασμο, κα πως ξιώσ μς Θες ν προσέλθωμεν προσκόπτως ες τν αώνιον ζωοποιν Κρατρα, τν ζωηφρον Πλευρν το Κυρίου, «ξ ς διπλος μν ξβλυσε, κρουνς τς φσεως κα γνσεως» (Μέγας Κανών, τροπάριον τς δ΄ δς). 
Ατο Θεία Χάρις κα τ πειρον λεος εησαν μετ πάντων μν, δελφο κα τέκνα, στε ν τοιούτ εαγγελικ φρονήματι χαρισθ μν ορτ τν ορτν κα πανήγυρις τν πανηγύρεων, νάστασις το Κυρίου μν ησο Χριστο, δόξα κα τ κράτος κα τιμ κα εχαριστία νν κα ες τος περάντους αἰῶνας. μήν. 

γα κα Μεγλη Τεσσαρακοστ ,βις 
Κωνσταντινουπλεως 
διπυρος πρς Θεν εχτης πντων μν