Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΕΠΙ ΤΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ

ριθμ. Πρωτ. 887

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ
ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΚΤΙΣΕΩΣ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ
ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

δελφοί καί τέκνα ν Κυρί γαπητά,
Παρακολουθοσα πό πολλν τν τάς ες τόν περιβαλλοντικόν τομέα καταστροφικάς ν τ κόσμ ξελίξεις, Μήτηρ γία το Χριστο Μεγάλη κκλησία, γρηγοροσα, πρωτοβούλως ρισε τήν ρχήν κάστου κκλησιαστικο τους ς μέραν φιερωμένην ες τήν Δημιουργίαν, ες τό περιβάλλον, καλοσα κατ ατήν σύμπαντα τόν ρθόδοξον καί τόν Χριστιανικόν κόσμον, νά ναπέμπ δεήσεις καί κεσίας πρός τόν Κτίστην τν πάντων, εχαριστηρίους μέν διά τό μέγα δρον τς Δημιουργίας, κετηρίους δέ διά τήν προστασίαν καί σωτηρίαν ατς πό πάσης προσβολς ρατς πό τν νθρώπων καί οράτου. Οτω, λοιπόν, καί φέτος, κατά τήν εσημον ταύτην μέραν, πό το Οκουμενικο Θρόνου, πομιμνσκομεν τήν ναγκαιότητα εαισθητοποιήσεως λων νώπιον τν οκολογικν προβλημάτων τά ποα ντιμετωπίζει σήμερον πλανήτης μας.

σημερινή ραγδαία τεχνολογική πρόοδος καί α δυνατότητες καί εκολίαι, τάς ποίας παρέχει ατη ες τόν σύγχρονον νθρωπον, δέν πρέπει νά μς ποπροσανατολίζουν, στε νά μή ναλογιζώμεθα σοβαρς, πρό κάστου τεχνολογικο γχειρήματος, τάς πιβαρύνσεις τάς ποίας ατό προκαλε ες τό φυσικόν περιβάλλον καί ες τόν πολιτισμόν, καί ν γένει πάσας τάς συναφες δυσμενες πιπτώσεις, α ποαι δύνανται νά εναι – καί ποδεικνύεται τι εναι – λίαν πικίνδυνοι καί καταστροφικαί διά τήν κτίσιν καί διά τήν ζωήν τν μβίων πί τς γς ντων.

Τήν ναγκαιότητα ταύτην, λλωστε, διεκηρύξαμεν καί ο δελφοί Προκαθήμενοι καί εράρχαι τν κατά τόπους γίων ρθοδόξων κκλησιν καί κατά τήν ν ελογίαις συνελθοσαν κατά τόν παρελθόντα ούνιον ν τ μεγαλονήσ Κρήτ πό τήν προεδρείαν το Οκουμενικο Πατριάρχου γίαν καί Μεγάλην Σύνοδον, πισημάναντες ν τ γκυκλί ατς τι «διά τς συγχρόνου ναπτύξεως τν πιστημν καί τς τεχνολογίας, ζωή μας λλάζει ριζικς. Καί ́,τι πιφέρει λλαγήν ες τόν τρόπον ζως το νθρώπου, παιτε πό μέρους του διάκρισιν, φ ́σον, κτός τν σημαντικν εεργεσιν... έμεθα πίσης ντιμέτωποι καί μέ τάς ρνητικάς πιπτώσεις τς πιστημονικς προόδου», μεταξύ τν ποίων καί πειλή καί καταστροφή το φυσικο περιβάλλοντος.

παιτεται συνεχής γρήγορσις, κατάρτισις καί διδασκαλία, στε νά γίνεται σαφής σχέσις τς σημερινς οκολογικς κρίσεως μέ τά νθρώπινα πάθη τς πλεονεξίας, τς πληστίας, το γωϊσμο, τς ρπακτικς διαθέσεως, τν ποίων παθν ποτέλεσμα καί καρπός εναι βιουμένη περιβαλλοντική κρίσις. ποτελε, ς κ τούτου, μονόδρομον πιστροφή ες τό ρχικόν κάλλος τς τάξεως καί τς οκονομίας, τς γκρατείας καί τς σκήσεως, τά ποα καί δύνανται νά δηγήσουν ες τήν σώφρονα διαχείρισιν το φυσικο περιβάλλοντος. διαιτέρως, πληστία διά τήν κανοποίησιν τν λικν ναγκν δηγε μετά βεβαιότητος ες τήν πνευματικήν πτώχευσιν το νθρώπου, ποία συνεπάγεται τήν καταστροφήν το περιβάλλοντος: «Α ρίζαι τς οκολογικς κρίσεως εναι πνευματικαί καί θικαί, νδιάθετοι ες τήν καρδίαν κάστου ἀνθρώπου», πεσήμανεν ερημένη γία καί Μεγάλη Σύνοδος τς ρθοδόξου κκλησίας, πευθυνομένη ες τόν σύγχρονον κόσμον, « δέ πόθος τς συνεχος αξήσεως τς εημερίας καί μετρος κατανάλωσις ναποφεύκτως δηγον ες τήν δυσανάλογον χρσιν καί τήν ξάντλησιν τν φυσικν πόρων» (Βλ. πόφασιν πί το κειμένου «ποστολή τς κκλησίας»).

Συναφς, τελοντες σήμερον, δελφοί καί τέκνα ν Κυρί γαπητά, τήν μνήμην το σίου Συμεών το Στυλίτου, το μεγάλου τούτου στύλου τς κκλησίας μας, τό μνημεον το ποίου, πως καί τεροι θαυμαστοί ρχαιολογικοί χροι ν Συρί καί ν τ κόσμ παντί, ς περίφημος τς ρχαίας Παλμύρας, συγκαταλεγόμενοι μεταξύ τν κορυφαίων παγκοσμίως μνημείων πολιτισμικς κληρονομίας, πέστησαν τήν βαρβαρότητα καί τά δεινά το πολέμου, πισημαίνομεν καί ν ξ σου σημαντικόν πρόβλημα: τήν κρίσιν πολιτισμο, ποία κατά τά τελευταα τη ποβαίνει παγκόσμιος. λλωστε, Περιβάλλον καί Πολιτισμός εναι ννοιαι καί ξίαι παράλληλοι καί λληλοπεριχωρούμεναι. περιβάλλων τήν νθρωπότητα κόσμος δημιουργήθη διά το μονολεκτικο προστακτικο λόγου το Θεο «Γενηθήτω» (πρβλ. Γεν. α΄, 3,6,14). πολιτισμός δημιουργήθη πό το προικισθέντος διά λογικο νοός νθρώπου, ς κ τούτου δέ, καί πρός ατό σεβασμός εναι ατονόητος καί πιβεβλημένος, φ σον μάλιστα νθρωπος εναι καί τιμται ς κορωνίς τς Θείας Δημιουργίας.

Διό καί φειλετικς πό το ερο τούτου Κέντρου τς ρθοδοξίας, το θησαυρίζοντος μοναδικήν παράδοσιν καί διατηροντος τάς ερυτέρων παραμέτρων ξίας τς πολιτισμικς κληρονομίας, φιστμεν τήν προσοχήν πάντων τν πευθύνων καί παντός νθρώπου ες τήν ναγκαιότητα τς προστασίας, παραλλήλως πρός τό φυσικόν περιβάλλον, καί τς παγκοσμίου πολιτισμικς κληρονομίας, ποία ερίσκεται ν κινδύν, ξ ατίας τς κλιματικς λλαγς, τν πολεμικν συρράξεων νά τήν φήλιον λλά καί λλων ατίων.

Ο πολιτισμικοί θησαυροί, ο ποοι ς μνημεα θρησκευτικά καί πνευματικά, λλά καί, ς διαχρονική κφρασις το νθρωπίνου νοός, νήκουν ες πασαν τήν νθρωπότητα καί χι ποκλειστικς ες τά κράτη ντός τν συνόρων τν ποίων ερίσκονται, διατρέχουν τούς ατούς κινδύνους πρός τό περιβάλλον καί, ς κ τούτου, μέριμνα διά τήν προστασίαν το τε περιβάλλοντος καί τν τιμήτων ξιν το πολιτισμο κρίνεται πιβεβλημένη, διά τό ε ζν τς νθρωπότητος λοκλήρου.

φθορά καί καταστροφή νός πολιτισμικο μνημείου μις χώρας πληγώνει τήν οκουμενικήν κληρονομίαν τς νθρωπότητος∙ ς κ τούτου, εναι χρέος καί καθκον παντός νθρώπου, διαιτέρως μως κάστου πεπολιτισμένου κράτους, νά νισχύσ τά μέτρα προστασίας καί διατηρήσεως ες τό διηνεκές τν μνημείων ατο. θεν, εναι παραίτητον πσα συντεταγμένη Πολιτεία δικαίου καί νομιμότητος νά ποφεύγ νεργείας, α ποαι προσβάλλουν τήν κεραιότητα τν «παγκοσμίων μνημείων» ατς καί λλοιώνουν τάς ΰλους ξίας τάς ποίας καστον τούτων κπροσωπε.

Συνειδητοποιοντες τήν πανορθοδόξως διακηρυχθεσαν «μεγίστην εθύνην μν νά παραδώσωμεν ες τάς περχομένας γενεάς βιώσιμον φυσικόν περιβάλλον καί τήν χρσιν ατο κατά θείαν βούλησιν καί ελογίαν» (γκύκλιος γίας καί Μεγάλης Συνόδου) καί τι «χι μόνον α σημεριναί, λλά καί α μελλοντικαί γενεαί χουν δικαίωμα πί τν φυσικν γαθν, τά ποα μς χάρισεν Δημιουργός» (πόφασις γίας καί Μεγάλης Συνόδου «ποστολή τς κκλησίας»), προσκαλομεν πάντας ες πιστράτευσιν δυνάμεων, καί διαιτέρως τς προσευχς, ες τόν γνα διά τήν προστασίαν το περιβάλλοντος πό τήν ερυτέραν ννοιαν ατο, τοι ς ρμονικήν σύζευξιν φυσικο καί νθρωπογενος πολιτιστικο περιβάλλοντος, καί κετεύομεν τόν Κύριον μν ησον Χριστόν, στε μέ τάς πρεσβείας τς περαγίας Θεοτόκου τς Παμμακαρίστου, τήν φωνήν το βοντος ν τ ρήμ ωάννου το Προδρόμου καί τήν μεσιτείαν Συμεών το Στυλίτου καί πάντων τν γίων, νά φυλάττ τόν κοινόν φυσικόν καί πολιτισμικόν οκον μν πό πάσης περχομένης πειλς καί καταστροφς καί νά παρέχ διαλείπτως πλουσίως κχεομένην τήν ελογίαν Ατο ες ατόν.

ν κατανύξει ψυχς καί ν προσευχ καρδίας, μετά πάντων τν πιστν, δεόμενοι το Δημιουργο τς Κτίσεως, τς ρατς καί τς οράτου, τς νοητς καί τς νοουμένης, νά χαρίζ «εκράτους καί πωφελες τούς έρας, εμετρα δέ καί γαληνά τά έτια δατα, πρός δαψιλ καρποφορίαν τς γς» καί νά παρέχ ες τόν κόσμον παντα «ερήνην βαθεαν, ερήνην τήν πάντα νον περέχουσαν», πικαλούμεθα πί πάντας νθρώπους καί πί τόν Οκον τς γς τήν Χάριν καί τό πειρον λεος το Θεο.

Κωνσταντινουπόλεως
Βαρθολομαος

διάπυρος πρός Θεόν εχέτης πάντων μν