ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ ΕΠΙ ΤΩ ΑΓΙΩ ΠΑΣΧΑ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΙΣ

ΕΠΙ Τῼ ΑΓΙΩι ΠΑΣΧΑ

Ἀριθμ. Πρωτ. 450

† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ - ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ EΛΕΟΣ

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

***

Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ὁλοκαρδίως σᾶς ἀπευθύνομεν ἀπὸ τῆς ἕδρας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τὸν χαρμόσυνον χαιρετισμὸν «Χριστὸς Ἀνέστη!». Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ κέντρον τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας. Χωρὶς τὴν Ἀνάστασιν ἡ πίστις ἡμῶν εἶναι «κενή» (Α’ Κορ. ιε΄, 14). Ὁ Θεὸς Λόγος μὲ τὴν Ἀνάστασίν Του ἀφθαρτοποίησε καὶ ἐθέωσε τὸν τετραυματισμένον καὶ ἀμαυρωμένον ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ πλασθέντα ἄνθρωπον, καὶ ἔδωκεν εἰς αὐτὸν καὶ πάλιν τὴν δυνατότητα τοῦ καθ᾿ ὁμοίωσιν, τοῦ ὁποίου ἀπεστερήθη διὰ τῆς παρακοῆς.

Τί σημαίνει, ὅμως, ἡ ἑορτὴ τοῦ Πάσχα, ἡ νίκη τῆς ζωῆς κατὰ τοῦ θανάτου, μέσα εἰς ἕνα κόσμον βίας καὶ πολέμων, ἐν ὀνόματι μάλιστα τῆς θρησκείας καὶ τοῦ Θεοῦ;

Πολλοὶ σοφοὶ προσεπάθησαν νὰ ἐξεύρουν λύσιν εἰς τὸ πρόβλημα τοῦ θανάτου καὶ νὰ τὸ ὑπερβοῦν διὰ διαφόρων θεωριῶν. Ἡμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ἑορτάζομεν τὴν ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ ἐκ τῶν νεκρῶν καὶ κηρύσσομεν εὐθαρσῶς τὴν κατάργησιν τοῦ θανάτου. Γνωρίζομεν ὅτι χορηγὸς τῆς ζωῆς εἶναι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ἐν τῷ Ὁποίῳ «ζωὴ ἦν» (Ἰωάν. α’, 4). Ἔχομεν τὴν χαροποιὸν ἐμπειρίαν τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι ἐνικήθη ὁ θάνατος διὰ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. «Χαρᾶς τὰ πάντα πεπλήρωται, τῆς ἀναστάσεως τὴν πεῖραν εἰληφότα». Αὐτὴ ἡ πίστις καταυγάζει ὅλας τὰς ἐκφάνσεις τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, συμπυκνοῦται δὲ ἐν τῇ Θείᾳ Εὐχαριστίᾳ. Τὸ γεγονὸς ὅτι εἰς τὸν χριστιανικὸν κόσμον κυρίως ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διέσωσε τὴν Θείαν Εὐχαριστίαν ὡς κέντρον τῆς ζωῆς καὶ τῆς πνευματικότητός της εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμένον μὲ τὸ ὅτι ἡ Ἀνάστασις εἶναι ὁ πυρὴν τῆς πίστεως, τῆς λατρείας καὶ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἤθους. Διὰ τὸν λόγον τοῦτον ἡ εὐχαριστιακὴ λειτουργία εἶναι πάντοτε πανηγυρικὴ καὶ χαρμόσυνος καὶ συνδέεται πρωτίστως μὲ τὴν Κυριακήν, τὴν ἡμέραν τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου.

Ἡ πλέον συγκλονιστικὴ ἔκφρασις καὶ ἑρμηνεία τῆς Ἀναστάσεως καὶ τῆς καινοποιητικῆς δυνάμεώς της εἶναι ἡ εἰκὼν τῆς καθόδου τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς τὸν Ἅδην ὅπως τὴν θαυμάζομεν εἰς τὴν ἐνταῦθα Μονὴν τῆς Χώρας. Ὁ Κύριος τῆς δόξης κατελθὼν μέχρις Ἅδου ταμείων καὶ συντρίψας τὰς Πύλας αὐτοῦ, ἀναδύεται νικηφόρος συνανιστῶν ἑαυτῷ τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὔαν, ὁλόκληρον δηλαδὴ τὸ ἀνθρώπινον γένος ἀπ᾿ ἀρχῆς καὶ μέχρι τῶν Ἐσχάτων. «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καὶ γῆ καὶ τὰ καταχθόνια». Ἡ κτίσις διαβαίνει ἀπὸ τὸ ζοφερὸν βασίλειον τοῦ θανάτου εἰς τὸ ἀνέσπερον φῶς τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ὁ πιστός, Ἀναστάσεως κοινωνός, καλεῖται νὰ κηρύξη τὸ Εὐαγγέλιον τῆς ἐν Χριστῷ ἐλευθερίας «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς» (Πράξ. α΄, 8).

Ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία, βιοῦσα τὸ μυστήριον τοῦ σταυροῦ καὶ τῆς ἀνα-στάσεως συγχρόνως, μᾶς καλεῖ σήμερον νὰ «προσέλθωμεν λαμπαδηφόροι» καὶ νὰ «συνεορτάσωμεν Πάσχα Θεοῦ τὸ σωτήριον».

Διότι, διὰ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος ἐγίναμεν ἕνας λαὸς ἡ ἀνθρωπότης˙ ἡνώθημεν εἰς ἓν σῶμα. Μὲ τὸν Σταυρὸν καὶ τὴν Ἀνάστασίν Του ὁ Χριστὸς ἐθανάτωσεν ὁριστικῶς τὴν ὑπάρχουσαν ἔχθραν. Τοιουτοτρόπως, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας, ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῆς συμφιλιώσεως τῶν πάντων, ἡ Ἐκκλησία τῆς ἀγάπης πρὸς πάντας, φίλους καὶ ἐχθρούς. Ὅλοι συμφιλιωμένοι, πλήρεις νέας ζωῆς, ζωῆς ἀληθινῆς, γινόμεθα συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ (πρβλ. Ἐφ. β΄, 15-20).

Ἀτυχῶς, σήμερον ἡ τρομοκρατία, οἱ πόλεμοι καὶ γενικώτερον ἡ ἀφαίρεσις τῆς ζωῆς ἀνθρώπων συνεχίζονται. Ὁ θρῆνος καὶ ἡ ἀγωνία τῶν θυμάτων, διαδιδόμενοι μάλιστα ταχύτατα διὰ τῶν συγχρόνων τεχνολογι-κῶν μέσων, διασχίζουν τὴν ἀτμόσφαιραν καὶ σπαράσσουν τὴν καρδίαν μας. Διὰ τοῦτο οἱ ἡγέται τῆς ἀνθρωπότητος, πολιτικοὶ καὶ πνευματικοὶ καὶ ἐκκλησιαστικοί, ἔχομεν καθῆκον καὶ χρέος ἀγάπης νὰ ἐνεργῶμεν πᾶν ὅ,τι ἐνδείκνυται διὰ τὴν ἀποφυγὴν αὐτῶν τῶν ἐκρύθμων καταστάσεων.

Ἐν μέσῳ αὐτοῦ τοῦ σημερινοῦ «κόσμου τοῦ παραλόγου», ἡμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ καλούμεθα νὰ δώσωμεν τὴν καλὴν μαρτυρίαν τῆς ἀγάπης καὶ τῆς προσφορᾶς πρὸς τὸν συνάνθρωπον, ἀγάπης καὶ μόνον.

Τὸ Πάσχα δὲν εἶναι διὰ τοὺς Ὀρθοδόξους πιστοὺς μία στιγμιαία ἀπόδρασις ἀπὸ τὴν στυγνὴν πραγματικότητα τοῦ κακοῦ ἐν τῷ κόσμῳ, εἶναι ἡ ἀκλόνητος βεβαιότης ὅτι ὁ θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν Χριστὸς εἶναι μεθ᾿ ἡμῶν «πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» (Ματ. κη΄, 20).

Αὐτό, τέκνα καὶ ἀδελφοί, εἶναι καὶ ἐφέτος τὸ ἀναστάσιμον μήνυμα τοῦ Ἁγιωτάτου Ἀποστολικοῦ καὶ Πατριαρχικοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, τοῦ Ἱεροῦ τῆς Ὀρθοδοξίας Κέντρου, πρὸς ὅλους τοὺς συνανθρώπους μας: ὅτι ἀνέστη Χριστὸς καὶ κατήργηται τὸ κράτος τοῦ θανάτου˙ τὸ κράτος τῆς ἐξουσίας τοῦ ἰσχυροῦ ἐπὶ τοῦ ἀδυνάτου˙ καὶ ὅτι μόνον «ζωὴ πολιτεύεται» καὶ ἀγάπης θαλπωρὴ καὶ ἐλέους ἄβυσσος καὶ Χάριτος ἀκενώτου τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ, ἡ ὁποία καλύπτει πᾶσαν τὴν οἰκουμένην, ἀπ᾿ ἄκρου εἰς ἄκρον˙ ἀρκεῖ οἱ ἄνθρωποι νὰ κατανοήσωμεν ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι τὸ φῶς τὸ ἀληθινὸν καὶ ὅτι ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων (πρβλ. Ἰωάν, α΄, 3-4). Αὐτὸ εἶναι τὸ μήνυμα ἡμῶν πρὸς πάντας τοὺς πολιτικοὺς καὶ πνευματικοὺς ἡγέτας τοῦ κόσμου τούτου.

Δεῦτε, λοιπόν, λάβετε, φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτὸς τοῦ Φαναρίου, τὸ ὁποῖον, ὡς φῶς Χριστοῦ, ὡς φῶς ἀγάπης, φαίνει πᾶσι˙ καὶ ἐν Αὐτῷ «σκοτία οὐκ ἔστιν οὐδεμία» (πρβλ. Α΄ Ἰωάν. α΄, 5). Ἂς ἐνωτισθῶμεν, ἀδελφοὶ καὶ τέκνα, τὸ Εὐαγγέλιον τοῦτο τῆς χαρᾶς καὶ τῆς ἀγάπης καὶ ἂς ἁπαλύνωμεν οἱ Ὀρθόδοξοι τὸν πόνον τῆς συγχρόνου ἀνθρωπότητος, μὲ τὴν ἰδικήν μας ἀγάπην καὶ θυσίαν.

Δόξα τῷ χορηγῶ τῆς ζωῆς, τῷ δείξαντι τὸ φῶς καὶ τὴν ἀγάπην καὶ τὴν εἰρήνην εἰς τὸν κόσμον καὶ εἰς ἕνα ἕκαστον τῶν ἀνθρώπων προσωπικῶς, δόξα τῷ Βασιλεῖ τῆς δόξης Ἰησοῦ Χριστῷ, τῷ Νικητῇ τοῦ θανάτου καὶ ἀρχηγῷ τῆς ζωῆς.

                                                                                      Φανάριον, Ἅγιον Πάσχα, βις´ 

                                                                                      † Ὁ Κωνσταντινουπόλεως

διάπυρος πρὸς Χριστὸν Ἀναστάντα

                                                                                         εὐχέτης πάντων ὑμῶν.

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΑΓΙΟΥ ΠΑΣΧΑ 2016 ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ 194^η

ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ 2016 

Πρὸς τὸν Ἱερὸ Κλῆρο καὶ τὸν εὐσεβῆ Λαὸ

τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, Χριστὸς Ἀνέστη!

            Ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης ἀνέτειλε μέσα ἀπὸ τὸν τάφο καὶ φώτισε ὁλόκληρη τὴν πλάση. Εἶναι παράδοση ἀρχαία στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τὸ χρυσόδετο Εὐαγγέλιο, ποὺ βρίσκεται πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα, νὰ εἰκονίζει ἀπὸ τὴ μία ὄψη τὴ Σταύρωση καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τὴν Ἀνάσταση. Συμβολίζεται ἔτσι πολὺ παραστατικὰ ἡ θεμελιακὴ ἀλήθεια τῆς πίστεώς μας ὅτι τὸ Πάθος καὶ ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ συναποτελοῦν ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ γεγονός.

            Πέρα ὅμως ἀπὸ τὴ θεολογικὴ ἑρμηνεία, τὸ Πάθος καὶ ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἔχουν κοινωνικὲς προβολὲς στὴν καθημερινὴ ζωή, ὅπου ἡ λύπη καὶ ἠ χαρά, ἡ ὀδύνη καὶ ἡ κάθε εἴδους ἡδονὴ συνυφαίνουν τὴν κάθε ἡμέρα τῆς ζωῆς μας.

            Πνίγεται ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος μέσα στὰ προβλήματα ποὺ δημιούργησε. Μεθυσμένος ἀπὸ τὴν πληθώρα τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, στραγγάλισε τὴν ψυχή του. Διαπίστωσε ὅμως ὅτι ἡ ὕλη δὲν μπορεῖ νὰ χορτάσει τὸ εἶναι του. Ἀπελπισμένος μετὰ τὴν ἀποτυχία του αὐτή, στρέφεται στὰ μονοπάτια τῶν ψεύτικων παραδείσων.

            Ἐκεῖνο ποὺ κάνει τοὺς περισσότερους ἀνθρώπους νὰ ἀπορρίπτουν ἀπὸ τὴ ζωή τους τὸ Χριστὸ δὲν εἶναι ἡ πεποίθηση ὅτι ἡ Ἀνάσταση εἶναι μιὰ οὐτοπία. Εἶναι ἡ συνειδητοποίηση τῆς ἀλήθειας ὅτι γιὰ νὰ φτάσει κανεὶς στὴν Ἀνάσταση πρέπει πρῶτα νὰ περάσει ἀπὸ τὸν Γολγοθᾶ καὶ τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ. Καὶ αὐτὸ ἡ σημερινὴ κοινωνία τοῦ εὐδαιμονισμοῦ καὶ τῆς καλοπέρασης δὲν τὸ ἀνέχεται. Ὀνειρεύεται τὴ ζωὴ ἄλυπη καὶ ἀτελεύτητη.

            Τὸ πάθος καὶ ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἐπηρεάζει ἄμεσα ὄχι μόνο τὴ ζωὴ τῆς κοινωνίας, ἀλλὰ καὶ τὴν προσωπική μας ζωή. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι τίποτε δὲ φοβόμαστε τόσο, ὅσο τὸν πόνο καὶ τὸν θάνατο καὶ τίποτε δὲν λαχταροῦμε τόσο, ὅσο τὴ χαρὰ καὶ τὴν εὐτυχία.

            Εἶναι γεγονὸς ὅμως ὅτι ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Χριστὸς ἀπέθανε καὶ ἀναστήθηκε, χάρισε σὲ μᾶς μιὰ ἄλλη δυνατότητα, ἕνα ἄλλο πρίσμα μέσα ἀπὸ τὸ ὁποῖο καὶ ὁ 

μεγαλύτερος πόνος καὶ ἡ πιὸ ἀβάσταχτη θλίψη μᾶς φαίνονται μικρὰ καὶ ἀσήμαντα.

            «Ἰδοὺ γὰρ ἦλθε διὰ τοῦ Σταυροῦ χαρὰ ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ», ὁμολογοῦμε στὴν Ἀναστάσιμη προσευχή. Ὅσο περισσότερο μετέχουμε στὴ χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως, τόσο μεγαλύτερες γίνονται καὶ οἱ καθημερινὲς μικροχαρές μας.

            Ἐὰν ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἀφοροῦσε μόνον εἰς Αὐτόν, ἡ σημασία της γιὰ μᾶς θὰ ἦταν μηδαμινή. Ἀλλὰ ὁ Χριστὸς δὲν ἀναστήθηκε μόνος. Συνανέστησε μαζί Του ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Βροντοφωνεῖ ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος: «Ἀνέστη Χριστὸς καὶ οὐδεὶς νεκρὸς ἐν τῷ μνήματι. Χριστὸς γὰρ ἐγερθεὶς ἐκ τῶν νεκρῶν, ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο».

            Ὁ Ἀναστὰς Κύριος ἦλθε στὸν κόσμο «ἵνα πάντες ζωὴν ἔχωσι καὶ περισσὸν ἔχωσι. Βλέπουμε ὅμως σήμερα ὅτι οἱ ἄνθρωποι σκορπίζουν τὸ θάνατο. Ἀποτελεῖ μεγάλη πλάνη ἐὰν πιστεύουμε ὅτι θὰ προέλθει εὐημερία στὸ ἀνθρώπινο γένος μὲ τοὺς ἀλληλοσπαραγμοὺς καὶ μὲ τὶς βομβιστικὲς ἐπιθέσεις, μὲ θύματα ἀθώους καὶ ἀνυποψίαστους ἀνθρώπους.

            Τὴν περίοδο τῆς σημερινῆς γενικῆς ἀποσύνθεσης, ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ παρουσία τῆς οὐράνιας συνθέσεως καὶ ἁρμονίας. Τὸν καιρὸ τῆς καταρρεύσεως τῶν πάντων καὶ τοῦ πόνου ὑπάρχει ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἡ ἐλπίδα τοῦ κόσμου.

Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Χριστὸς νίκησε τὸ θάνατο, βεβαιώνει τὴν ἀπέχθειά Του πρὸς αὐτόν. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ πιστοὶ δὲν πρέπει νὰ φοβούμεθα τὸ θάνατο! Ἡ δική μας δύναμη δὲν ἔγκειται στὸ ἄτρωτο τῆς ὑπάρξεώς μας ἀλλὰ στὸ ἀναστάσιμο αὐτῆς.

Διάπυρος πρὸς τὸν Ἀναστάντα Κύριον εὐχέτης

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

Ο ΞΑΝΘΗΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΘΕΩΡΙΟΥ

ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ 2016 ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ 193^η

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 2016 

Πρὸς τὸν Ἱερὸ Κλῆρο καὶ τὸν εὐσεβῆ Λαὸ

τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ἀδελφοί μου ἀγαπητοί,

Κατά τήν ἡμέρα τῆς Εἰσόδου τοῦ Κυρίου μας στά Ἱεροσόλυμα σείστηκε ὁ τόπος ἀπό τήν ὑποδοχή πού τοῦ ἐπεφύλαξε ὁ λαός. Ἄνθρωποι κάθε ἡλικίας καί κοινωνικῆς τάξεως, ἀκόμη καί μικρά παιδιά «ἐξῆλθον εἰς ἀπάντησιν αὐτοῦ».

Καί ὅταν ἔφθασε καθισμένος στό μικρό ὑπομονετικό ζῶο ὅλο τό πλῆθος τόν ἐπευφήμησε σάν βασιλιά, σάν σωτῆρα καί λυτρωτή. Τό «ὠσαννά εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος» ἦταν μιά ἰαχή πού ἀντηχοῦσε στήν ἁγία πόλη.

Ἔριχναν τά ροῦχα τους στό δρόμο γιά νά περάσει ἀπό πάνω τους ὁ Χρστός καί ἔσειαν τά βαΐα τῶν φοινίκων θριαμβευτικά γιά νά τόν καλωσορίσουν.

Ὅμως ὅλα αὐτά ἦταν ἐκδηλώσεις πού δέν εἶχαν σχέση μέ τήν ἀλήθεια. Ἦταν ζυμωμένες μέ τήν ἰδιοτέλεια, τό συμφέρον, μέ αὐτά πού περιορίζονται στή γῆ.

Οἱ ἐκδηλώσεις αὐτές δέν ζύγιζαν αἰωνιότητα, δέν ταίριαζαν σ’ Ἐκεῖνον πού ἦλθε «διακονῆσαι» καί ὄχι «διακονηθῆναι».

Ἄλλα λοιπόν λόγια εἶχαν στά χείλη τους καί ἄλλους λογισμούς εἶχε ἡ ψυχή τους. Γι’ αὐτό καί ὁ Προφήτης Ἠσαΐας ὀκτακόσια χρόνια πρίν εἶπε γιά τό Χριστό. «Ὁ λαός οὗτος ταῖς χείλεσι μέ τιμᾶ, ἡ δέ καρδία αὐτοῦ πόρρω ἀπέχει ἀπ’ ἐμοῦ.

Καί τά λόγια αὐτά ἀπαράλλακτα ταιριάζουν καί γιά τούς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς μας.

Ὁ Θεός δημιούργησε ἀπό ἀγάπη τόν ἔναστρο οὐρανό, τήν ἀνθοστόλιστη γῆ, τήν ἀχανή θάλασσα, τά δασοσκέπαστα καί χιονοσκέπαστα βουνά, καί ἐμεῖς αὐτήν τήν δημιουργία τήν καταστρέφουμε μέ κίνητρο ἤ τήν ἀδιαφορία μας ἤ τήν πλεονεξία μας.

Δημιουργεῖ μέ ἰδιαίτερο τρόπο τόν ἄνθρωπο, γιά νά δείξει καί μέ αὐτό τήν μεγαλύτερη ἀξία του. Πρῶτα ἐτοιμάζει τήν τράπεζα καί ὕστερα προσκαλεῖ τόν συνδετημόνα, λέει ὁ Μέγας Βασίλειος.

 Καί ἐνῶ δημιουργεῖ τόν ἄνθρωπο βραχύ τι παρ' ἀγγέλους δηλαδή λίγο κατώτερο ἀπό τούς ἀγγέλους, ὁ ἄνθρωπος τόν συλλαμβάνει ὡς κακούργο καί τόν σταυρώνει σάν ληστή ἀνάμεσα σέ δύο ἄλλους.

Κατέστησε τόν ἄνθρωπο κύριο ὅλης τῆς κτίσεως καί ὁ ἄνθρωπος ἀντί νά ἐκφράσει γι΄ αὐτά τήν τιμή καί τήν εὐγνωμοσύνη μέ τά ἴδια του τά χέρια τόν ράπισε, τόν μαστίγωσε καί τόν καθήλωσε στόν Σταυρό.

Γεμίζουν οἱ Ἐκκλησίες τήν Μ. Πέμπτη, τήν Μ. Παρασκευή. Ἀκοῦμε τόν θαυμάσιο ὕμνο ‘’τόν νυμφώνα σου βλέπω’’, ἀναγνωρίζουμε ὅτι ‘’ἔνδυμα οὐκ ἔχω’’, ψάλουμε μέ τά χείλη ‘’λάμπρυνόν μου τήν στολή τῆς ψυχῆς’’, ἀλλά δέν ένδιαφερόμαστε γι΄ αὐτή τή στολή πού ἔχει σχέση μέ τήν φιλανθρωπία, τήν ἀκλόνητη πίστη, τήν εἰλικρινή μετάνοια. Συγκινούμαστε ἀπό τό τροπάριο τῆς Κασσιανῆς τήν Μ. Τρίτη πού ἔχει ὡς περιεχόμενο τήν μετάνοια, πόσο ὅμως μετανοοῦμε.  Ψάλλουμε ‘’δόξα τῆ μακροθυμία σου Κύριε, δόξα σοι’’ καί ὅμως κρατοῦμε στήν ψυχή μας τό μῖσος, τόν φθόνο, τήν ζήλια γιά τόν συνάθρωπό μας.

Δίκαιο λοιπόν τό παράπονο τοῦ Κυρίου:

Μέ ὀνομάζετε ὁδό καί δέν μέ βαδίζετε

Μέ ὀνομάζετε ἀλήθεια καί δέν μέ πιστεύετε

Μέ ὀνομάζετε παντοδύναμο, ἀλλά δέν μέ ἐμπιστεύεστε

Μέ ὀνομάζετε πατέρα, ἀλλά δέν θέλετε νά εἶστε παιδιά μου

Με ὀνομάζετε σωτῆρα, ἀλλά δέν θέλετε τήν σωτηρία σας

Μέ ὀνομάζετε βασιλιά, μού ἔχετε ὅμως ἀφαιρέσει τό στέμμα καί τοποθετήσατε τό ἀκάνθινο στεφάνι.

‘’Πύλας Ἐδέμ ἤνοιξε ὁ ληστής βαλών κλείδα τό μνήσθητι μου’’ ἀκούσαμε χθές βράδυ στήν ἀκολουθία τῶν Παθῶν. Αὐτή τήν κλείδα τό ‘’μνήσθητι μου Κύριε’’ νά χρησιμοποιήσουμε καί ἐμεῖς ἀδελφοί μιμούμενοι τήν μετάνοια τοῦ ληστή.

Διάπυρος πρός τόν Παθόντα καί Ταφέντα Κύριον εὐχέτης

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

Ο ΞΑΝΘΗΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΘΕΩΡΙΟΥ

ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ